Domineespraat

Omdat ik, predikant van de gemeente, een liefhebber ben van reizen en het bezoeken van steden en tentoonstellingen, vind ik het leuk om hierover af en toe iets te delen met jou, bezoeker van onze website. Of iets te schrijven over onderwerpen die mij of  ons als Doopsgezinde Gemeente bezig houden.

Heilige ruimte maken te midden van het kwaad (augustus 2019)

Tarragona, amfitheater

Deze zomer hadden wij ervoor gekozen om de steden Barcelona en Madrid te bezoeken, met daarbij vooral het vele stedenschoon, kunstmusea (Prado!) en natuurlijk de Sagrada Familia, de bijzondere kerk in Barcelona. Dat alles heeft veel indruk op me gemaakt, maar ik wil toch iets anders met jullie delen. Tussendoor waren we ook een paar dagen aan de Middellandse Zeekust, net iets onder Barcelona. Het stadje (Tarragona) in de buurt bleek tot onze verrassing de oudste Romeinse stad van Spanje te zijn, waar de apostel Paulus ook geweest zou zijn! Er is nog een groot amfitheater te zien, waar in de Romeinse tijd naast de gebruikelijke spelen ook christenen als arenaspel voor de leeuwen werden gegooid. De toenmalige bisschop van de eerste christelijke gemeenten is daar in dit amfitheater verbrand, samen met twee diakenen. Op diezelfde plek waar deze christenen omgebracht zijn heeft men een paar eeuwen later een kerk gebouwd. Op de foto kun je zien dat in de vrije middenruimte van het amfitheater de vorm van de kerk nog te zien is. Het raakte ons zeer. Dat men ervoor gekozen had om precies op de plek van de marteling, van de onderdrukking, van het kwaad, om daar een ruimte te maken van goedheid en liefde. Men koos er niet voor om alle herinneringen hieraan weg te halen of om op een andere plek opnieuw te beginnen. Nee, juist op die plek van de onderdrukking ruimte maken voor God. Een ruimte bouwen waar mensen liefde kunnen leren, kunnen leven en ontvangen. Is dat ook niet wat in ons dagdagelijkse leven gevraagd wordt? Midden in onze zorgen, in de beslommeringen van het leven, ruimte maken, zodat we aangeraakt kunnen worden door de aanwezigheid van God. En daardoor steeds opnieuw de taal van liefde kunnen spreken en leven.
Daarom zijn we gemeente, daarom zijn we kerk! Verbonden met deze eerste christenen!

Meer dan blote billen… (februari 2019)
Laatst waren wij in Amsterdam op een natte, winderige februaridag. Niet echt weer om van het hoofdstedelijk schoon te genieten. Lopend vanaf het station, raakten we op het Damrak verzeild in de brasserie van de Beurs van Berlage. Daar lag ook het programma van de activiteiten en exposities van het Beursgebouw. De naam ‘Michelangelo’ triggerde ons! Natuurlijk was er geen enkel origineel kunstwerk of schilderij van deze grote kunstenaar te zien. Maar wel lag daar een kopie van het plafond van de Sixtijnse Kapel op de grond (je weet wel dat schilderij met die twee handen die elkaar bijna raken). Normaal kun je dat plafond alleen goed zien met een verrekijker en een stijve nek, maar nu was alles binnen handbereik! Prachtig om die scheppende God te zien zweven van de ene scheppingsdag naar de andere. Michelangelo hield van menselijk schoon en, zo blijkt, ook van goddelijk schoon! Wanneer God de zon en de maan haar plaats gewezen heeft, vliegt Hij weg met zijn rug naar ons toe, en zien we nog net zijn blote billen. Dit had ik bij ons bezoek aan de Sixtijnse Kapel echt niet opgemerkt. Bent u in Amsterdam (bijvoorbeeld voor het Rembrandtjaar 2019) dan is dit zeker ook de moeite waard (en niet alleen voor de blote billen!)

Leuny de Kam is predikant van de Doopsgezinde gemeenten Walcheren en Goes